Barbara

l'Aigle noir

|

De zwarte adelaar

Video afspelen

Lange tijd zweeg Barbara als men haar vroeg waar ‘l’Aigle noir’ nou eigenlijk over ging. En in het licht van wat we nu weten, is de tekst opeens beklemmend, gruwelijk zelfs. Monique Senf, zoals Barbara in werkelijkheid heet, werd als kind jarenlang door haar vader misbruikt. Daar kwam de wereld pas achter toen kort na haar dood in 1997 haar mémoires verschenen. En luister het chanson nu nóg maar eens…  Volgens sommigen zingt ze de woorden ‘un aigle noir’ bijna kotsend, maar dat hoor ik er nou weer niet in. Haar uitspraak komt denk ik voort uit dat ‘gedragen’ stemgeluid dat zo kenmerkend is voor Barbara.

l'Aigle noir

Un beau jour ou peut-être une nuit
Près d’un lac je m’étais endormie
Quand soudain semblant crever le ciel
Et venant de nulle part
Surgit un aigle noir

Lentement, les ailes déployées
Lentement, je le vis tournoyer
Près de moi, dans un bruissement d’ailes
Comme tombé du ciel
L’oiseau vint se poser

Il avait les yeux couleur rubis
Et des plumes couleur de la nuit
À son front brillant de mille feux
L’oiseau roi couronné
Portait un diamant bleu

De son bec il a touché ma joue
Dans ma main il a glissé son cou
C’est alors que je l’ai reconnu
Surgissant du passé
Il m’était revenu

Dis l’oiseau, oh dis, emmène-moi
Retournons au pays d’autrefois
Comme avant, dans mes rêves d’enfant
Pour cueillir en tremblant
Des étoiles, des étoiles

Comme avant, dans mes rêves d’enfant
Comme avant, sur un nuage blanc
Comme avant, allumer le soleil
Être faiseur de pluie
Et faire des merveilles

L’aigle noir dans un bruissement d’ailes
Prit son vol pour regagner le ciel

Un beau jour ou peut-être une nuit
Près d’un lac je m’étais endormie
Quand soudain, semblant crever le ciel
Et venant de nulle part
Surgit un aigle noir

De zwarte adelaar

Op een dag of misschien was het nacht
Bij een meer waar ik te slapen lag
Toen opeens – ‘t was of de hemel brak
En zomaar was hij daar
Een zwarte adelaar

Tergend traag, zijn vleugels wijd gespreid
Tergend traag, vloog hij een hele tijd
Dichtbij mij, ruisten zijn veren zacht
Hij leek ten val gebracht
En landde toen naast mij

Hij had ogen rood als een robijn
En zijn tooi leek wel van zwart satijn
Op zijn kop fonkelde goudgerand
Alsof hij koning was
Een blauwe diamant

Met zijn snavel streeld’hij mijn gezicht
In mijn hand lag zijn hals, vederlicht
Toen zag ik wie ‘t was die bij me zat
Een schim van ooit die mij
Hier weer gevonden had

Toe nou vogel, neem me met je mee
Naar het land van zon en blauwe zee
Net als toen, als in mijn kinderdroom
Ik plukte doodgewoon
de duizenden sterren

Net als toen, als in mijn kinderdroom
Net als toen, op wolken wit als room
Net als toen, steek ik de zon weer aan
En laat het regenen
En wonderen ontstaan

D’adelaar, zijn veren ruisten zacht
Vloog weer op, verdween toen in de nacht

Op een dag of misschien was het nacht
Bij een meer waar ik te slapen lag
Toen opeens – ‘t was of de hemel brak
En zomaar was hij daar
Een zwarte adelaar

Paroles:  

Barbara

Musique: 

Barbara

Vertaling:  

Inge Klinkert